ChatGPT Images 2.5: چگونه بین Flare و Sunburst انتخاب کنیم

این صفحه به چه سؤالی پاسخ می‌دهد

ChatGPT Images 2.5 (به شکل GPT Image 2.5 هم نوشته می‌شود) انتخاب مدل را از یک گزینه به دو گزینه رساند و دو تنظیم کیفیت بالاتر از سقف پیشین اضافه کرد. شیوه‌ی نوشتن پرامپت تغییری نکرده، اما «کدام سطح و کدام تنظیم برای این دور» اکنون تصمیمی است که هر بار می‌گیرید.

روش و تصاویر نمونه‌ی این صفحه از یک راهنمای ثالث می‌آید — مرور ChatGPT Images 2.5 در morphic.com — که با راهنمای رسمی پرامپت‌نویسی تصویر OpenAI هم‌سنجی شده است. هرجا ادعای ثالث و موضع رسمی ناسازگار باشند، متن همین را می‌گوید و هر تصویر نمونه برچسب منبع دارد.

راهنمای رسمی اصرار دارد پارامترها وارد پرامپت نشوند: «پس‌زمینه شفاف» و «4K» جایشان در درخواست است و پرامپت فقط تصویر را توصیف می‌کند. همین تفکیک در انتخاب هم برقرار است — انتخاب مدل و انتخاب تنظیم کیفیت دو تصمیم جدا هستند و مدل مقدم است.

• این صفحه فرض می‌کند پرامپت‌نویسی را بلدید. روش کامل در راهنماهای رسمی پرامپت‌نویسی است؛ این صفحه فقط درباره‌ی انتخاب است.
• راهنمای ثالث تاریخ عرضه را 8 سپتامبر 2026 ثبت کرده است. هر ادعای «سریع‌تر» یا «پایدارتر» در ادامه مشاهده‌ی کاربردِ همان راهنماست؛ مستندات رسمی هیچ نسبت بهبود ثابتی اعلام نمی‌کند.
• تصاویر نمونه از راهنمای ثالث آمده‌اند. حق نشر و مجوزها با منبع است و اینجا فقط برای نشان‌دادن تفاوت نتیجه به کار رفته‌اند.

Flare یا Sunburst: کل تصمیم در یک جدول

دو مدل در «چه کاری از آن‌ها برمی‌آید» فرق ندارند، در «به چه چیزی بهینه شده‌اند» فرق دارند. موضع رسمی: Flare مدل کوچک است و برای سرعت بهینه شده، با کیفیت تصویر قابل مقایسه با GPT Image 2؛ Sunburst مدل پایه است و برای کیفیت بهینه شده، با کیفیتی بالاتر از GPT Image 2. هر دو تولید، ویرایش و پس‌زمینه شفاف را پشتیبانی می‌کنند.

انشعاب واقعی این است که این کار حداقلِ کیفیتِ قطعی دارد یا نه. جدول، موضع رسمی و توصیه‌ی ثالث را کنار هم می‌گذارد.

• اول کیفیت را آزمایش کنید، بعد سرعت را. ترتیب دیگر برای شما پیش‌فرضی سریع باقی می‌گذارد که قابل انتشار نیست.
• مهاجرت را با عوض‌کردن صرف نام مدل انجام ندهید: راهنما توصیه می‌کند یک خط پایه ذخیره کنید — پرامپت‌های نماینده‌ی محیط واقعی و تصاویر مرجعی که ویرایش‌های دشوار، متن دقیق، چهره‌ها، هندسه‌ی محصول و موارد شفاف را پوشش می‌دهند.
• توالی کامل ویرایش‌ها را آزمایش کنید، نه فقط گام‌های تکی — پایداری در جریان‌های ویرایش فقط در طول دورهای پیاپی خودش را نشان می‌دهد.

توصیه‌ی رسمی به یک سمت اشاره می‌کند و همین‌قدر که از آن پیروی کنید کافی است: اگر کار شما از حد کیفیت گذشته، با Flare شروع کنید و ببینید چقدر زمان برمی‌گردد؛ اگر نگذشته، ابتدا نتیجه را با Sunburst تثبیت کنید و بعد آزمایش کنید Flare به همان حد می‌رسد یا نه.

اینجا یک دام هست و توصیه‌ی رسمی و ثالث هر دو از یک چیز حذر می‌دهند: بهبود سرعت روی یک بارِ کاری ممکن است روی بارِ دیگر برقرار نماند. به یک عدد کلی اعتماد نکنید — کار خودتان را از هر دو مدل عبور دهید.

پیش از انتخاب: هر دو مدل چه چیزی مشترک دارند

پیش از عوض‌کردن مدل، مشخص کنید مشکل شما در کدام لایه است. طبق راهنمای ثالث، این نسل چهار چیز را در هر دو سطح بهبود داده؛ یعنی این دستاوردها ربطی به انتخاب بین Flare و Sunburst ندارند:

• جزئیات واضح‌تر، با نور و بافت طبیعی‌تر.
• آدم‌ها و اشیای تصاویر مرجع کامل‌تر حفظ می‌شوند — همین است که تعیین می‌کند تعویض لباس و ویرایش محصول اساساً قابل استفاده باشند یا نه.
• نتایج در یک رشته ویرایش یکدست‌تر می‌مانند و انحراف در چند نوبت کمتر است (مستندات رسمی همچنان انحراف را در فهرست محدودیت‌های شناخته‌شده دارد).
• دو تنظیم کیفیت بالاتر از سقف پیشین اضافه شده‌اند (xhigh و max) برای کارهایی که به جزئیات ریز چاپ نیاز دارند.

اگر مشکل شما جزئیات آب‌رفته یا چهره‌ای است که بعد از دو دور دیگر شبیه خودش نیست، مدل دیگری آن را درست نمی‌کند — این مشکل پرامپت و فرایند است و جای شروع، دو راهنمای پرامپت‌نویسی است. انتخاب مدل فقط کیفیت را با سرعت معامله می‌کند.

تنظیمات کیفیت: نخستین چیز پس از انتخاب مدل

هر دو مدل برچسب‌های تنظیم یکسانی دارند، اما تنظیم بالاتر برای هر پرامپتی نتیجه‌ی بهتر تضمین نمی‌کند. جریان کاری ثالث ارزش تقلید دارد: فرمول‌بندی را روی low جابه‌جا کنید و نسخه‌ی نهایی را روی تنظیمی اجرا کنید که کار واقعاً لازم دارد. بالا بروید تا نیازها برآورده شود، سپس یک پله پایین برگردید و ببینید تنظیم پایین‌تر هنوز قبول است یا نه.

• ترتیب رسمی: ابتدا مدل را با جدول بالا ثابت کنید، بعد سراغ کیفیت بروید.
• برای نخستین مقایسه‌ی دو سطح، کیفیتِ صریحاً انتخاب‌شده، پرامپت، تصاویر مرجع و ابعاد خروجی را ثابت نگه دارید. برچسب کیفیت یکسان به معنای کیفیت تصویر یا زمان پاسخ یکسان در مدل‌های مختلف نیست.
• از xhigh و max فقط وقتی استفاده کنید که نیازی برآورده‌نشده را در بودجه‌ی تأخیر شما حل می‌کنند.

اندازه و هزینه هم در انتخاب نقش دارند

اندازه‌ی خروجی راحت‌ترین بخشِ انتخاب برای جاافتادن است: یک پرامپت یکسان در 1:1 و در 16:9 یک هزینه ندارد و 1024 هم هزینه‌اش با 4K یکی نیست. زمانی که Flare صرفه‌جویی می‌کند را می‌شود با یک تصویر مربعیِ شاخصِ غیرضروری بلعید.

• تا 4K: هر ضلع حداکثر 3,840 پیکسل، هر دو ضلع مضربی از 16، و نسبت ضلع بلند به کوتاه بین 1:3 و 3:1.
• خروجی‌های بالای 2560x1440 آزمایشی علامت‌گذاری شده‌اند — بهتر است پیش از آنکه یک جریان کاری به آن‌ها وابسته شود بدانید.
• با تنظیم کیفیت برابر، مربع گران‌ترین شکل است، پس خروجی 16:9 یا 21:9 با همان وضوح اسمی ارزان‌تر از 1:1 تمام می‌شود.
• بگذارید مقصد شکل را تعیین کند: افقی برای 16:9، عمودی برای 9:16. مربع نسازید و بعد برش بزنید.

انتخاب بر اساس کار: هفت حالت نمونه

قاعده را به کارِ مشخص بچسبانید تا انتخاب به یک جست‌وجوی جدولی تبدیل شود. ستون چپ کارِ پیشِ رو است و ستون راست سطحی که از آن شروع می‌کنید — به «شروع با» دقت کنید: وقتی تصویر اول بیرون آمد، قاعده همچنان برقرار است، پس هرجا کیفیت قبلاً قبول است دوباره Flare را بیازمایید.

پس از انتخاب: پنج عادت پرامپت‌نویسی

وقتی مدل معلوم شد، کیفیت خروجی به پرامپت برمی‌گردد. راهنمای ثالث بیشتر مشکلات را به پنج عادت نسبت می‌دهد؛ هرچه در ادامه می‌آید بسط یکی از همین‌هاست.

• عادت چهارم راحت‌تر از همه از قلم می‌افتد: به‌محض اینکه درخواست هفت‌هشت شرط پیدا کرد، نوشتن نثر را رها کنید و به بخش‌های برچسب‌دار بشکنید و اگر متن در میان است، یک بخش Include ONLY this text (verbatim) اضافه کنید. در رفتار مدل هیچ تغییری نمی‌دهد — فقط مانع می‌شود یک نیاز در پاراگراف غرق شود.
• راهنمای رسمی همان را با کلمات خودش می‌گوید: برای درخواست‌های پیچیده، پرامپت را به شکل صحنه، سوژه، جزئیات و محدودیت‌ها بنویسید و در بخش‌های برچسب‌دار سازمان بدهید. هر دو راه به یک جا می‌رسند.

نخستین پرامپت شما: تصویر را توصیف کنید، بعد دو چیز اضافه کنید

سوژه، فضا و نور را با جمله‌های معمولی بنویسید. واژه‌هایی مثل «beautiful» و «4k» تقریباً کاری نمی‌کنند، چون هرگز نمی‌گویند داخل قاب چه باید باشد. تقابل ثالث بی‌تعارف است:

این نسخه را تولید کنید، به خروجی نگاه کنید، بعد هر بار یک چیز عوض کنید. دو افزودنی ارزش دارد زود اضافه شود.

اول: اگر واقع‌گرایی عکاسی می‌خواهید، تصویر فوتورئال بخواهید و بعد کادربندی و بافت را توصیف کنید — فیلم 35 میلی‌متری، نمای نزدیک متوسط در ارتفاع چشم، عمق میدان کم، دانه‌ی ظریف. زبان دوربین و فیلم نشانه‌ای برای سبک است؛ مدل آن را به‌عنوان شبیه‌سازی فیزیکی بازتولید نمی‌کند. این موضع رسمی هم هست: مشخصات دوربین را نشانه‌ی ظاهر بدانید، نه تضمین دقت فیزیکی.

دوم: بنویسید چه نمی‌خواهید. کلیشه‌ای را که از آن می‌پرهیزید نام ببرید تا آن جلای هوش‌مصنوعی از تصویر بیفتد؛ فقط گفتن «می‌خواهم واقعی به نظر برسد» معمولاً حاصلی ندارد.

درست‌کردن متن و چیدمان

متنی که باید ظاهر شود را داخل گیومه بگذارید، بگویید کجا می‌نشیند و چند بار باید تکرار شود. همین دستور آخر است که باعث می‌شود شعار به‌طور مرموز دو بار ظاهر نشود.

هر شش قلم و قیمت‌هایشان داخل پرامپت نوشته شده بود — همین جلوی ساختنِ از خودِ آن‌ها را توسط مدل می‌گیرد. کل رازِ این تخته‌ی منو همین است.

Billboard text (exact, verbatim): "Fresh and clean". Typography: bold sans-serif, high contrast, centered. Ensure the text appears once and is perfectly legible. No watermarks, no logos.

چهار الزام، هیچ‌کدام مبهم نیست: متن را نقل کنید، امانت‌داری در بازنویسی را بخواهید، جای‌گذاری را مشخص کنید، رجیستر تایپوگرافی را توصیف کنید و همه‌ی احتمال‌های دیگر را ببندید. چند حرکت کوچک‌تر هم جواب می‌دهد — نام برندها و واژه‌های نامتعارف را وقتی مدل مدام اشتباه می‌گیرد حرف‌به‌حرف بنویسید؛ متن را کوتاه نگه دارید، چون متنِ ریزِ متراکم اولین چیزی است که آب می‌رود؛ و وقتی متن ریز یا فشرده است، فرض نکنید بالاترین تنظیم برنده است، high را با xhigh مقایسه کنید.

وقتی تک‌خط‌های متن پایدار شدند، یک پله بالاتر بروید: به‌جای توصیف یک حس‌وحال، هر بخش از چیدمان را نام ببرید. همین است که به مدل سلسله‌مراتبی برای پیروی می‌دهد.

سلسله‌مراتب چیدمان: هر بلوک را نام ببرید، حس‌وحال توصیف نکنید

«پوستر کنسرت: نام گروه اصلی با حروف درشت در امتداد بالا، چهار گروه همراه زیر هم با قلم ریزشونده، سالن و تاریخ با قلم کوچک در پایین» — وقتی این‌طور نوشته شود، مدل سلسله‌مراتبی دارد که از آن پیروی کند، به‌جای حدس‌زدن اندازه‌های نسبی.

نمودار، اسلاید و دیاگرام یک گام جلوتر می‌روند: پرامپت را مثل یک مشخصه‌فنی بنویسید، نه مثل درخواست یک تصویرسازی. خروجی را نام ببرید، اعداد و برچسب‌های واقعی را درونش بگذارید، خانواده‌ی قلم را مشخص کنید و کلیشه‌ها را ببندید — بدون کلیپ‌آرت، بدون عکس استوک، بدون گرادیان تزئینی. برای صفحه‌ی گزارش افقی مناسب است؛ و به‌محض اینکه شکل، راهنما یا پانویس پیدا کرد، high کف است.

بعدش فقط خوانایی را چک نکنید — درستی برچسب‌ها را چک کنید. چک‌لیست رسمی «آیا برچسب‌ها و روابط دیاگرام درست‌اند» را اول می‌گذارد.

یک چیز را عوض کنید، نه کل تصویر را

بیشتر آدم‌ها تصویر خوب را در گام ویرایش از دست می‌دهند. پرامپت ویرایش خوب شکلش این است: یک دستور روشن به‌اضافه‌ی فهرست آنچه باید حفظ شود.

فهرست آنچه باید حفظ شود را بلندتر از آنچه فکر می‌کنید لازم است بنویسید. در نمونه‌ی رسمی تعویض لباس، چهره، اجزای صورت، رنگ پوست، هیکل، ژست، حالت چهره، مدل مو، تناسبات، پس‌زمینه، زاویه‌ی دوربین، کادربندی و کیفیت تصویر همه قبل از آنکه اجازه‌ی تغییر پیدا کند قفل شده‌اند. این پرگویی نیست: هرچه را نام نبرید، مدل در تفسیر مجددش آزاد است.

نوبت‌های بعد باید کوتاه‌تر شوند، نه بلندتر. بعد از آن پرامپت سنگین اول، دستور بعدی می‌تواند یک خط باشد: «طوری‌اش کن که انگار یک شب برفی زمستانی است.» نتیجه‌ی قبلی را برگردانید، یک تغییر بخواهید و هر وقت قیدی شروع به لغزیدن کرد، دوباره تکرارش کنید.

با این حال مراقب انحراف باشید. اگر چیزی که هرگز اشاره‌اش نکرده بودید جابه‌جا شد، به آخرین نتیجه‌ی قابل قبول برگردید، به‌جای اصلاح روی همان. جایی که یک ناحیه باید پیکسل‌به‌پیکسل یکسان بماند، حرکت درست پرامپت بیشتر نیست؛ تغییر تأییدشده را در تصویر اصلی ترکیب کنید.

حفظ سازگاری شخصیت یا محصول

اگر یک مجموعه تصویر باید شبیه یک جهان واحد باشد، دست از این بردارید که هر بار با امید دوباره شخصیت را توصیف کنید. اول یک تصویر مرجع بسازید.

شخصیت را جداگانه روی پس‌زمینه‌ی تمیز تولید کنید و شکل، تناسبات، لباس و رنگش را بنویسید. بعد همان تصویر را به هر صحنه بدهید و نکات کلیدی را در یک بلوک کوتاه سازگاری تکرار کنید: همان تونیک سبز کلاه‌دار، همان اجزای چهره، تناسبات و پالت رنگ، همان شخصیت، و این شخصیت را بازطراحی نکن.

• با محصولات هم همین‌طور است: هندسه و برچسب از تصویر مرجع می‌آیند و پرامپت دستور می‌دهد سبک‌شان عوض نشود.
• ماسکات برند، سری عکس‌های محصول و کل مجموعه‌ی تصاویر صفحه‌ی جزئیات، همه به این روش جواب می‌دهند.
• وقتی مدل می‌تواند در یک درخواست چند تصویر دسته‌ای بسازد، از آن استفاده کنید — مجموعه‌ای که با هم ساخته شده از شش اجرای جدا یکدست‌تر است.

برش شفاف: تنها گامی که هم تنظیم می‌خواهد هم پرامپت

شفافیت دو چیز را هم‌زمان می‌خواهد: سوژه را در پرامپت منزوی کنید، در تنظیمات پس‌زمینه شفاف را انتخاب کنید و PNG یا WebP بنویسید. JPEG نمی‌تواند کانال شفاف حمل کند.

محصول را روی پس‌زمینه‌ای کاملاً شفاف منزوی کن. در مرکز، لبه‌های تمیز و تیز، بدون هاله یا ریش‌ریش، لبه‌های آلفای تمیز، حاشیه‌ی سخاوتمندانه در همه‌ی طرف‌ها. هندسه‌ی محصول و متن برچسب دقیقاً حفظ شود. پس‌زمینه‌ی توپر، منظره، شطرنجی یا سایه‌ی افتاده اضافه نکن و سبک محصول را عوض نکن.

بعد فایل را باز کنید و چک کنید، به‌جای اعتماد به چشم. شطرنجیِ نقاشی‌شده شفافیت نیست و این شکستی بسیار رایج است — روی کارِ پس‌زمینه سفید فروشگاهی و تصاویر صفحه‌ی جزئیات هر بار ارزش تأیید دارد. و اگر برش قرار است بیشتر ویرایش شود، الزام حفظ پس‌زمینه شفاف را دوباره بگویید؛ خودبه‌خود منتقل نمی‌شود.

دستور معادل راهنمای رسمی: در درخواست صریحاً ⁦background="transparent"⁩ تنظیم کنید، PNG یا WebP بنویسید و کانال آلفای رمزگشایی‌شده را بررسی کنید — مو، شیشه، سایه‌ها و لبه‌ی اشیا.

برش حساس‌ترین کار به کیفیت در کل مسئله‌ی انتخاب است: به‌محض نرم‌شدن برچسب یا لبه باید تصویر را از نو ساخت، پس ارزش دارد از Sunburst شروع کنید.

فراتر از انتخاب: چهار قابلیت همراه

طبق راهنمای ثالث، این به‌روزرسانی در کنار خود مدل‌ها چهار چیز به ChatGPT اضافه کرد. این‌ها تصمیم انتخاب را عوض نمی‌کنند، اما شیوه‌ی کار شما با هر سطح را عوض می‌کنند. هر چهار توصیفِ زیر از زبان ثالث است؛ صفحه‌ی رسمی آن‌ها را یک‌جا نمی‌گوید.

• اسکچ: مستقیم در ChatGPT بکشید و از خود نقاشی به‌عنوان مبنای تولید استفاده کنید. اضافه کنید «چیدمان، تناسبات و پرسپکتیو اسکچ حفظ شود، مواد و نور واقع‌گرایانه بماند و عنصر یا متن تازه‌ای اضافه نشود» — وگرنه مدل به‌جای پیروی از اسکچ، آن را بازتفسیر می‌کند.
• قالب‌ها: نقطه‌های شروع برای قالب‌های رایج مثل پوستر و کالای تبلیغاتی که با پرسش‌های پیگیری پر می‌شوند. راهنمای ثالث می‌گوید در حالت Work هنوز در دسترس نیستند.
• حاشیه‌نویسی: مستقیم روی تصویر علامت بزنید تا ویرایش به یک نقطه اشاره کند؛ ابزار انتخاب ویرایشگر همان کار را ناحیه‌ای انجام می‌دهد. ثالث هشدار رسمی را منتقل می‌کند: انتخاب همیشه دقیق نیست و تغییرات ممکن است از ناحیه‌ی علامت‌زده بیرون بزند.
• اشتراک پرامپت: تصویر آماده را همراه با پرامپتِ پشتش منتشر کنید تا کس دیگری همان ایده را با مادیال خودش اجرا کند.

پیش از انتشار: چهار بررسی

چهار بررسی را به‌ترتیب اجرا کنید تا بیشتر مشکلات همان‌جا متوقف شوند. سه تای اول درباره‌ی محتواست؛ چهارمی درباره‌ی خود فایل.

• متن دقیق و خواناست و به تعدادی که خواستید ظاهر می‌شود؟
• برچسب‌های دیاگرام واقعاً درست‌اند یا فقط مرتب به نظر می‌رسد؟
• هویت‌ها، شکل محصولات و متن برچسب‌ها از ویرایش جان سالم به در بردند؟
• این دور فقط همان چیزی را که خواستید عوض شد یا چیزی بی‌سروصدا جابه‌جا شد؟

اگر شفافیت لازم بوده، فایل را باز کنید و مطمئن شوید کانال آلفا واقعاً آنجاست. اگر تصویر به چاپخانه می‌رود، متن ریز را در اندازه‌ی کامل ببینید نه در بندانگشتی — دقیقاً همان‌جاست که تنظیم «به‌اندازه کافی خوب» خودش را لو می‌دهد.